26-06-2017 05:41
Nawigacja
Najnowsze video
Grasuje podpalacz ...
HEMS i transport p...
Wypadek w Szczepan...
Wyjazd alarmowy - ...
WYBUCH kotła Rogóź...
Sprowadzanie śmigł...
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Aktualnie online
Gości online: 1

Użytkowników online: 0

Łącznie użytkowników: 19
Najnowszy użytkownik: Danielceme
Historia Powstania
1. Geneza powstania straży pożarnej w Łasinie
Ze względu na fakt, że pożary należą do grupy niebezpieczeństw najbardziej groźnych na terenie miasta Łasina, zorganizowana ochrona przeciwpożarowa w mieście istniała od dawna. W połowie XIX wieku władze pruskie zaczęły podejmować działania administracyjne dot. ochrony ppoż. w miastach. O ile do tej pory walka z pożarami i obrona przed nimi spadała na samych mieszkańców, o tyle teraz zaczęto podejmować działania mające na celu unowocześnienie metod, lepszą organizację walki z pożarami, jak również działania prewencyjne. Działaniom tym władze pruskie nałożyły charakter obowiązkowy, poprzez prawo policyjne.
W miejscowościach dotychczas nie posiadających straży pożarnej organizowano je w sposób administracyjny o charakterze przymusowym. Przewodniczącym takiej straży była osoba kierująca jednostka administracyjną, czyli w przypadku Łasina Burmistrz.
Z uwagi na restrykcyjne przepisy władz pruskich dążące do pełnej germanizacji tych ziem, działalność ludności pochodzenia polskiego była utrudniana zarówno ze strony administracji, jak i miejscowej ludności pochodzenia niemieckiego.
Najstarszym dokumentem dot. ochrony przeciwpożarowej w mieście Łasin jest „Ordynacja pożarowa dla miasta Łasina” uchwalona przez Magistrat miasta Łasina w dniu 3 sierpnia 1846 r., zatwierdzona przez Królewską Pruską Rejencję w Kwidzynie. Dokument ten zawiera 59 paragrafów mówiących, jak mają się zachowywać mieszkańcy Łasina w przypadku powstania pożaru, a także jak postępować aby nie dopuścić do jego wybuchu, a następnie niekontrolowanego rozwoju. Na podstawie § 31 ww. ordynacji wprowadzono obowiązek tworzenia drużyn ratowniczych w mieście, w następujący sposób: trzech zaufanych i poważanych obywateli miasta wyznaczonych przez Magistrat, dobiera spośród pozostałych obywateli dziewięć innych zaufanych sobie osób, tworząc w ten sposób 30-osobową drużynę. § 42 ww. ordynacji zobowiązuje wszystkich gospodarzy domów, aby w przypadku wybuchu pożaru jeśli nie są osobiście zaangażowani w akcji gaśniczej, wysłali jednego mężczyznę z wiadrem i wszystkich zdolnych do niesienia pomocy. § 50 - 56 ww.ordynacji określają wysokość kar za spóźnienie (grzywna 10 groszy) lub nieobecność (grzywna 20 groszy) oraz nagród dla pierwszego furmana z zaprzęgiem (1 talar) i dla obsługujących sikawkę (po 20 groszy).
W listopadzie 1859 r. Burmistrz Łasina p.Rafalski zakupił działkę, w celu wybudowania wozowni sikawek, której budowę rozpoczęto w 1861 r. Jeszcze przed oddaniem do użytku wozowni Magistrat łasiński opracował dokument, wg którego przydzielono obywatelom i mieszkańcom obowiązek wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W dokumencie tym określono dokładnie i wyznaczono imieniem i nazwiskiem, kto za jakie czynności odpowiada.
W 1863 r. Magistrat zakupił drugą sikawkę dla potrzeb straży łasińskiej. Do obsługi nowej sikawki wyznaczono imiennie krawców, siodlarzy i rymarzy, w ilości 30 osób, pod dowództwem mistrza ślusarskiego Leopolda Fuhrmana i jego zastępcy mistrza siodlarskiego Ferdynanda Jahnke. Starą sikawkę obsługiwali imiennie wyznaczeni szewcy i kowale, w ilości 24 osób, pod dowództwem mistrza kowalskiego Dawida Bartha i jego zastępcy mistrza kowalskiego Mateusza Cichockiego.
Obowiązkowy charakter straży pożarnej oraz brak organizowanych systematycznych ćwiczeń i szkoleń osób funkcyjnych powodował często, że akcje ratownicze przebiegały żywiołowo, w niemałym chaosie, krzyku, bieganinie, przy gromadzących się tłumach gapiów, utrudniającymi skuteczność prowadzonych akcji, co skutkowało nadal dużymi stratami. W związku z tym władze pruskie na mocy dekretów z dn. 11 marca 1850 r. i 28 grudnia 1898 r. zaczęły organizować Towarzystwa Straży Ogniowej. Były to organizacje będące pierwowzorem dzisiejszych Ochotniczych Straży Pożarnych. Straże ogniowe były upoważnione do przejęcia całości majątku i podporządkowania straży przymusowej. Taką straż pożarną w Łasinie powołano w 1884 roku.
2. Historia O.S.P. Łasin
OSP Łasin jest niewątpliwie jedną z najstarszych, dotychczas działających organizacji społecznych w gminie Łasin. Powołano ją do życia pod koniec 1884 r. z inicjatywy aptekarza Ernesta Schemmela i Burmistrza Otto Wetzela. Początkowo w skład zarządu wchodzili tylko Niemcy – ówcześni mieszkańcy Łasina. Polacy byli zwykłymi strażakami. Od początku istnienia jednostka wykazywała dużą aktywność i wysoki poziom wyszkolenia dzięki kolejnym kapitanom, których funkcje pełnili: Adolf Schmeichel, p.Liebig, Julius Stahnke, p.Retz. W dowód wdzięczności społeczeństwo Łasina ufundowało strażakom sztandar, przechowywany pieczołowicie do dziś w muzeum. Wręczenia sztandaru dokonano podczas uroczystości 25 – lecia założenia OSP Łasin w dniach 3-5 września 1910 r.
W tym czasie jednostka dysponowała już sprzętem, dzięki któremu była w stanie interweniować przy każdym pożarze. Straż posiadała wówczas m.in. sikawkę konną, 14-metrową drabinę i worek ratunkowy, ufundowane przez Radę Miejską, dyrektora okręgu i Radę Powiatową w Grudziądzu.
Nowy okres w działalności łasińskiej jednostki nastał w styczniu 1920 r. wraz z odzyskaniem niepodległości. Po raz pierwszy w skład zarządu powołano Polaków. Pierwszym polskim naczelnikiem OSP Łasin został p.Jan Kawski. W 1926 r. zainstalowano elektryczną syrenę alarmową, a w 1930 r. na wieży ciśnień umieszczono figurę patrona strażaków- św. Floriana. W latach 1928 – 1939 naczelnikiem OSP Łasin był Stanisław Górny. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Łasina straż pożarną rozwiązano. Natychmiast po wojnie zaczęto od nowa uzupełniać wyposażenie i organizować jednostkę pod dowództwem Leonarda Rejewskiego. Kolejnymi naczelnikami byli: od 1949 r. – Wiktor Stopikowski, od 1953 r. – Maksymilian Sternicki, od 1955 r. – Mieczysław Szymanowicz, od 1968r. – Bogdan Brzycki.
Nowa remiza wybudowana została w 1965 r., zaś cztery lata później, z okazji 85 rocznicy istnienia, jednostka otrzymała nowy sztandar. Powstała również orkiestra dęta, której założycielem był Henryk Przeczewski. Od 1975 r. naczelnikiem OSP został Józef Hinz. W lipcu 1976 r. oddano do użytku, wybudowane w czynie społecznym, Muzeum Pożarnictwa Ziemi Pomorskiej, istniejące przy miejscowej OSP. Wśród eksponatów znajdują się m.in. dawne sikawki, pozostały sprzęt ppoż. oraz osobiste wyposażenie strażaków, które zastąpiono nowocześniejszym. Pierwszym opiekunem został Franciszek Hinz. Obecnie placówka wymaga generalnego remontu.
Stulecie jednostki obchodzono w 1984 r. Odsłonięto wówczas obelisk upamiętniający bohaterskie czyny łasińskich pożarników. Obecnie jednostka w Łasinie pod wodzą naczelnika Józefa Hinza zaliczana jest do przodujących.
Od 1995 r. włączona została do Krajowego Systemu Ratowniczo – Gaśniczego. Została zaliczona do I kategorii JOT. Obecnie dysponuje 5 pojazdami, w tym jednym (Lublin) wyposażonym w sprzęt do ratowania ofiar wypadków drogowych ufundowany przez Burmistrza Łasina w latach 1995 – 2000 oraz sprzętem do ratownictwa wodnego – zakupionym w latach 2001- 2003. W ocenie Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Grudziądzu, łasińska OSP zaliczana jest do najlepszych w powiecie. Strażacy są dyspozycyjni o każdej porze dnia i nocy, bardzo dobrze wyszkoleni. Często trudne akcje ratownicze przeprowadzają samodzielnie. Rocznie interweniują ok. 100 razy. Ich działania cechuje odpowiedzialność i wysoki profesjonalizm. Jednostka prowadzi działalność gospodarczą (napełnianie, przeglądy i naprawa gaśnic) w celu zapobiegania pożarom w domach i gospodarstwach rolnych.

Copyright © 2017